Olaf Ploum leeft door in ons hart


Op dinsdag 7 december is een zeer goede vriend overleden. Hij was muzikant, student aan de rockacademie en een genie als je het mij vraagt. Niet alleen vanwege zijn stijlvolle muziek, maar ook dankzij zijn goede humour, mentale sterkte en gezelschap. Olaf, wij gaan je missen. Maar reken maar dat wij muziek zullen blijven maken, met jou in gedachte.

Ik leerde Olaf kennen toen hij de huisgenoot werd van goede vrienden van mij. Hij trok in de kamer van een ander, die tevens een vriend was die ik al van jongs af aan ken.

Als je 23 bent denk je misschien, dat je al je ‘echte’ vrienden al wel hebt in je leven. En dat daar niet snel nog levensvrienden bij zullen komen. Maar toen ik Olaf ontmoette in ‘dat huis van vertrouwdheid’, klikte het meteen en wist ik, dat ik met hem door één deur kon.

Olaf had het zeker niet altijd makkelijk. Hij verloor zijn vader toen hij jong was en heeft daar nog vaak aan moeten denken, zo vertelde hij mij op een dag.

Als zijn deur dicht was, wist je dat je hem beter even alleen kon laten. Maar eigenwijs en gevoelig dat ik ben, kon ik het soms niet laten, om gewoon even zijn kamer binnen te lopen en te vragen naar wat er aan de hand was.

Soms was het iets onbenulligs zoals een laptop die kapot was gegaan. En soms waren het ook zijn herinneringen aan vroeger, die hem dan even ‘tot hier’ zaten.

Maar over het algemeen, was Olaf een jongen die met bewondering kon luisteren. Die echt met ons meeleefde als we iets te vertellen hadden, ergens mee zaten of weer een nieuw creatief idee hadden. Of het nou om een verhaal, muziekstuk of een fietsbarbeque ging, hij dacht mee. Hij was dan ook even levenslustig als wij.

Zijn zelfgeschreven muziek is geniaal, al zeg ik het zelf. Stiekem vind ik zijn muziek misschien wel beter dan die van mijn andere goede muzikale vrienden. Hij bracht warme muziek, waar mijn hoofd automatisch op begon te wiegelen en waarvan ik moest lachen of emotioneel door werd. En dan was er nog dat moment…

Ik kwam zoals altijd weer eens langs zonder het aan te kondigen. Dat doe ik regelmatig, om de jongens te verrassen en om zelf elke keer weer, door een willekeurige vriend verwelkomt te kunnen worden. Die keer was het Olaf die in zijn blauwe badjas de deur open deed nadat ik een aantal keer flink op de deurbal had staan rammen.

Ik weet nog goed wat hij zei, omdat ik hem misschien nog nooit zo energiek en enthousiast meegemaakt had: “Yo Gast, kom binnen. Dit moet je echt horen man!” Voordat ik het wist stond ik in de studio in het huis van de jongens, naar Olaf te kijken die achter de piano zat. Hij keek mij aan, zo van: nou komt het jongen, hier ga je toch zo erg van genieten! En dat deed ik ook. Hij speelde uit het niets Blue and Green van Miles Davis. Uit zijn hoofd, alsof hij wist dat ik elke dag in de trein naar Miles zat te luisteren… Ik moest tranen pinken en heb hem toen zo hartelijk bedankt… Armen om hem heen geslagen en kort gezegd dat ik dit toch wel ‘heel erg vet, bijzonder en bizar vond’.

Ik denk dat Olaf heel goed wist wat ik mooi, leuk en awesome vond. Puur en alleen omdat elke keer dat ik iets echt heel gaaf of mooi vond, hij het altijd met mij eens was.

Hij leerde mij ook drummen, omdat hij wist dat ik dat al een beetje kon en omdat hij naar eigen zeggen vond dat ik echt een ‘drummer’ was. Als in ‘een persoon met het karakter van een drummer.’ Dat was één van de dingen waar ik het met hem niet over eens was. Maar ow, wat wilde ik graag van deze geweldige vriend leren drummen!

En het is hem gelukt, ik kan strakker drummen dan ooit tevoren. Ik heb leren roffelen, nieuwe ritmes ontdekt en ook zijn drumboekjes, die liggen nog steeds op mijn kamer als stof om wekelijks mee te oefenen. En toen ik eergister hoorde wat er gebeurd was en ik in de avond met de jongens zat te janken en herinneringen op zat te halen, ontstond er een enorme drang. Vanuit mijn hart klopte de drang tegen de deur die toegang geeft tot van mijn creatieve brein. Om te drummen.

Dat heb ik nog niet gedaan… Want het is momenteel nog te moeilijk, te ongrijpbaar en te ver weg, om de stokken erbij te pakken en erop los te slaan. Wetend dat ik daarna niet meer trots naar hem toe kan gaan, om hem te laten horen wat ik geleerd heb uit zijn drumboekje en wat ik niet snap of toch wel erg moeilijk vindt…

Hij is er niet meer…

Ik wil via deze weg heel graag met jullie, bekenden en onbekenden delen, dat Marlon Penninkhof gelijk had toen hij eergister in de Studio tegen mij zei, dat Olaf in ons hart voort zal blijven leven. Net als zijn liefde voor muziek, humor en enthousiasme. Het zal ook voortleven in de zielen van de mensen die met hem samenwerkte op de Rockacademie, in de harten van zijn vrienden uit Heerlen die op die avond Affirmation speelde op dezelfde dag dat Olaf overleed. Nog bedankt daarvoor gasten, daar hebben wij allemaal ontzettend veel aan gehad.

Ik zal Olaf nooit vergeten. Elke keer dat ik achter het drumstel schuif, zal ik aan hem denken. Elke keer dat ik bij de jongens thuis kom, zal ik hem missen, inclusief zijn aanstekelijke lach, zijn prachtige bierbuik en niet te vergeten, zijn liefde voor ons en het leven.

Olaf, je zal voor altijd voortleven in ons hart.

Advertenties

15 gedachtes over “Olaf Ploum leeft door in ons hart

  1. Mooi stukje waarheid!
    en geen dank voor het spelen van affirmation, wij kwamen uit Heerlen, niet uit Vaals, maar dat is een detail.
    Wij hebben ontzettend veel gehad om daar te zijn. Met de mensen waarbij hij eindelijk, na 3 jaar, zijn plekje gemanifesteerd had. Mijn, en zeker onze, dank naar jullie daarvoor is groot.
    We zijn bezig met de memorial concert, en gaat helemaal goed komen. We hopen dat jij daar, al is t voor olaf, een stukje met ons drumt en muziek maakt.
    ❤ Daniel

  2. Wat een eervolle herdenking op nationale tv en radio!! Tranen in mijn ogen. De DJ-s waren er ook stil van.
    Ik volgde toevallig serious request toen de demo van de dag binnenkwam. Super lief, gevoelig, en een toppertje. Een super Jazzy plaat. Ligt direct goed in het gehoor. Zou fijn zijn als de groep het voort zet in deze stijl.

    Remember Olaf the way he was. Pure.

  3. Zo mooi om, als je ‘Olaf Ploum’ intypt op google, als eerste zo’n mooie herinneringen te lezen.
    Het is alweer bijna een jaar geleden, maar zo’n verhaal brengt het weer allemaal terug.
    Heel mooi verwoord!:)

    • Hey Dorine, bedankt voor jouw reactie.

      De tijd is heel snel gegaan, maar ik heb het nog regelmatig over Olaf met vrienden en vriendinnen.

      We missen hem nog steeds.

      De maand december zal dan ook niet ‘zomaar’ voorbij gaan.

      Ik ben erg benieuwd waar jij Olaf van kende…

      Groetjes,

      Gijs

      • Ik ken Olaf al van kleins af aan. Zijn vader en mijn vader waren sinds hun studie al hele goede vrienden. Ik ging rond de tijd van het overlijden van zijn vader ook veel met zijn zus om, dus dat heb ik dan ook van heel dichtbij meegemaakt. Op de memorial in februari heb ik samen met haar het nummer ‘Dad’ gezongen, wat ik samen met mijn eigen zus ook op de zeswekendienst van zijn vader had gezongen.

        Omdat ik Olaf niet zo vaak zag de laatste jaren, betrap ik mezelf er soms op dat ik een hele tijd niet aan hem heb gedacht.. dan voel ik me schuldig en krijg ik de behoefte om weer alle filmpjes en verhalen van en over Olaf terug te kijken en te lezen. Zo kwam ik gisteravond ook op jouw blog terecht, terwijl ik eigenlijk moest leren voor mijn tentamens…

        Het is heel fijn om voor jezelf op te schrijven hoe je je voelt en hoe je je hem herinnert, maar het is ook zo ongelooflijk fijn en een soort van troost voor anderen om zulke herinneringen te lezen… Dankjewel daarvoor!

      • Hey Dorine,

        Geen dank… Weet niet zo goed wat ik hierop moet reageren eerlijk gezegd. Erg openhartig van je.

        Ik denk dat het, gezien het feit dat nog veel mensen op Olaf Ploum zoeken, laat zien dat hij een onuitwisbare indruk bij mensen achter heeft gelaten. Zelfs na zoveel maanden!

        Iedereen die Olaf kende geeft op zijn eigen manier een plekje in zijn of haar hart aan Olaf.

        Ik besef mij dat veel mensen deze tekst nog lezen en zullen lezen de komende tijd… Dat vind ik zelf ook erg bijzonder en dat raakt mij ook. Ik heb er toentertijd wel over getwijfeld om het te plaatsen, maar dankzij bovenstaande en jouw reactie, sta ik nog steeds achter die keuze.

        Ook ik probeer het op een bepaalde manier een plek te geven, met name ook door er zo nu en dan nog over te praten met vrienden, kennissen en soms zelfs met mensen die mij niet eens zo goed kennen….Probeer op de momenten dat je aan hem denkt, vooral te denken aan de mooie en leuke herinneringen die je aan Olaf hebt….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s